W dachach jednospadowych krokwie przekazują oddziaływania poziome, np. parcie wiatru, nie tylko na dół krokwi, lecz również na górną część więźby. Zamknięciem poddasza z dachem pulpitowym jest ścianka wyższa, a więc wiotka (o małej wytrzymałości poprzecznej). Nie może ona stanowić pewnego oparcia dla krokwi. Dlatego wszystkie konstrukcje więźb pulpitowych muszą być zaprojektowane tak, jakby nie istniała ściana, do której więźba jest dosunięta. Tylko w dachach o małej rozpiętości krokwie można o ścianę opierać - jednakże nie bezpośrednio; ich końce trzeba opierać na belkach zamocowanych do muru lub przykotwionych do wsporników zabetonowanych w ścianie. W dachach o rozpiętości nie większej niż 5 m najczęstszym rozwiązaniem konstrukcyjnym jest wykonanie niezależnej ściany stolcowej, na której krokwie opierają się w górnej swojej części. Ściana stolcowa, jak w poprzednich rozwiązaniach, składa się z górnej płatwi pośredniej, dolnej płatwi stipowej, słupów i mieczy. Dolnymi końcami krokwie opierają się na murłacie przykotwionej do żelbetonowego wieńca ściany. Każda opiera się wycięciem.
